Home Svaštara Zvali su ih “Rekicevci” bili su medju najboljim jedinicama treceg korpusa ARBiH

Zvali su ih “Rekicevci” bili su medju najboljim jedinicama treceg korpusa ARBiH

199
SHARE

Prošli su zahtjevnu obuku, kriteriji su bili jasni – “uništiti neprijatelja ili biti uništen”. Svi su morali imati ispod 27 godina života, izuzetne fizičke spremnosti i psihološki stabilni, a izbor komandosa i njihova dodatna obuka imali su eliminacijski karakter. Dolaskom Seada Rekića u 3. korpus počinje kružiti priča da dokazano najbolji i najhrabriji momci iz ostalih jedinica bivaju regrutirani i pozivani u “nekakvu specijalnu jedinicu o kojoj niko ništa ne zna”. Rekićev zadatak bio je da aktivira diverzantske aktivnosti u zoni odgovornosti 3. korpusa i da formira jednu elitnu jedinicu koja bi bila nosilac tih aktivnosti.

“Ja sam čuo da će u toj jedinici biti najžešće, da je opaka obuka, a da je komandant specijalac. Odmah sam pristao. Prvo što sam čuo od Rekića bilo je: ‘Nudim vam samo borbu, krv, znoj i smrt!’ Dobro mi je to zvučalo, a jedinica je ispunila moja očekivanja. Kad sam prije nekog pitao šta nam nude, rekli su da nam nude cigare. Danas imam 51 godinu i opet bih sve isto uradio. Poginuo bih za Rekića iste sekunde. On mi je kao drugi otac. Ono što pišu o njemu mi je lična uvreda i nemam više ništa drugo za reći”, kaže diverzant Nedžib Skomurac, koji je prije rata bio jugoslavenski prvak u boksu i koji još uvijek drži do svoje fizičke spremnosti pa nam je u šali ponudio da to demonstrira s hiljadu sklekova.
Rekićevi borci i saborci iz 3. korpusa, dakle, i danas, nakon 23 godine, imaju samo riječi hvale za njega, kao što su imali i 1995. godine. Džonlić je tada pozitivistički zapisao da mu se Rekić učinio kao “poprilično zagonetna, ali ne i kontroverzna ličnost” te dodao da u nijednoj jedinici Armije nije do tada susreo “takvo povjerenje i privrženost boraca svom komandantu”. Na Džonlićevo pitanje zašto ih zove “djeco”, umjesto Rekića, odgovara diverzant Germa: “On nema ni auta, ni stana, ni odmora, ima nas, i ponavljam – samo nas! Živi s nama u logoru i dijeli s nama sve – naše probleme, naša nezadovoljstva i zadovoljstva.”
Deblokadu Maglaja izvršila je udarna oštrica 3. korpusa pod nazivom “Rekićevci”. Toga se sjeća i Rekićev komandir čete Bedin Hidić, koji je tada imao dvadeset i jednu godinu, a u vojsci Federacije u činu kapetanu ostao je i poslije rata, do 2001. godine.
“Kako je formirana jedinica, ja sam bio s njim. Imali smo u maju 1995. godine vrlo zahtjevnu obuku. Armija je bila u napredovanju, a mi smo bili uključeni kroz cijelu zonu ratovanja 3. korpusa. Bili smo rame uz rame u borbi, krvarili zajedno. Ja sam ranjen dva putu, on tri puta u mom prisustvu, a nikada nije imao neko komandno mjesto duboko u pozadini s agregatom, šeficom kabineta i kafe-kuharicom. Nije bilo sumnje u njega iako su do nas dolazile dezinformacije o KOS u i slično. Deblokada Maglaja bila je jedan upečatljiv ratni podvig. Na našem smo potezu ostvarili uspješni prodor na Blizni, dio jedinice je ostao na osiguravanju zarobljenog naoružanja i objekata, a nas 15-ak je nastavilo na Maglaj. To nije bilo predviđeno u planu operacije, ali komandant donosi odluku da krenemo i mi smo deblokirali Maglaj. Tada smo zarobili nekoliko vojnika. Srpski vojnici su zaostali za svojima i ostali odsječeni. Ja sam ih uočio, a komandant iza njih ispaljuje dvije nitroglicerinke i nas dvojica uz taktičko prebacivanje zarobljavamo iste”, sjeća se Bedin.

“Heroizam na bosanskim prostorima ne može se objasniti bilo kakvim racionalizmom. To je zov domovine iz srca bošnjačkog ratnika, prkos i htijenje, ponos i obraz Bošnjaka, oni su oslobodioci, patriote, borci, sinovi Bosne. Aferim, momci!”